เกาหลีเหนือ ชักธงมาเจ้าแรก ประกาศไม่ข่งไม่แข่งมันแล้ว โอลิมปิกเกมส์ ที่โตเกียว ปีนี้

 

เหตุผลเพราะกลัวโควิด-19

 

โสมแดง คุมโรคโควิดเข้มข้น เพราะสั่งซ้ายหันขวาหันได้ เคยมีข่าวว่า มีคนละเมิดมาตรการ โดนสั่งยิ่งเป้าเลย

 

เกาหลีเหนือ ผลงานในโอลิมปิกเกมส์ ไม่ธรรมดา ได้เหรียญทองมาเรื่อยเหมือนกัน โดยกีฬายกน้ำหนัก คือพระเอก(รึนางเอกก็ได้)

 

เห็นข่าวเกาหลีเหนือ ถอนโอลิมปิกเกมส์ แล้วก็คิดถึงสมัยที่เคยมีโอกาสไปประเทศนี้ จะเอามาเล่าซะหน่อย เพราะเป็นประเทศที่ไม่ค่อยมีใครไปได้ง่ายๆ

 

เล่าเท่าที่จำๆ ได้ อายุมาก ก็หลงๆ ลืมๆ

 

ตั้งแต่ปี 2556 ตอนนั้นเป็นการแข่งขันยกน้ำหนักสโมสรเอเชีย สมาคมกีฬายกน้ำหนักฯ ก็หานักข่าวไป ใครๆ ก็เบ้หน้า หวยมาลงที่ผม เป็นนักข่าวคนเดียว รวมๆแล้ว 7 วัน 6 คืน

 

ไปเกาหลีเหนือ ไม่มีบินตรง ต้องต่อเครื่องที่ปักกิ่ง ก่อนเข้าเปียงยาง

 

เงินที่นั่น เขาใช้เงินหยวนของจีน กับ ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งแปลกเหมือนกัน เพราะเป็นไม้เบื่อไม้เมากับมะกัน

 

ไปถึงก็ช็อกเลย ทางการที่นั่น รู้ว่าผมเป็นนักข่าว ก็จับแยกจากทีมทันที อ้างว่า จะพาไปดูแลอย่างดี โรงแรมที่ดีที่สุด วิวแม่น้ำ

 

ขณะเดียวกัน เขาส่งเจ้าหน้าที่ตามประกบติดผม 1 คนเลย ยังดีที่เป็นผู้หญิง หน้าตาสะสวยซะด้วย เลยหายเครียดไป

 

ผมจำชื่อเธอได้ เธอชื่อ คิมจองอา (มันคล้ายๆ จงอาง เลยจำได้ 555) บุคลิกมาแบบนิ่มนวลนะ ไม่ได้แข็งกร้าว คุณต้องทำงั้น งี้

 

โดนจับแยกจากทีม ผมทำหงอย ทำงอน บ่นกับน้องจองอา เอ้อ วันเดียว เธอย้ายผมไปอยู่กับนักกีฬาแล้ว โรงแรมอาจไม่ดีเท่าเดิม แต่อยู่กับคนไทย ยังไงก็อุ่นใจ ยิ่งภาษาเราแค่เสนกๆ ฟิชๆ 

 

วันว่างจากการแข่งขัน ทางฝ่ายจัดพาไปเที่ยว แต่เรากำหนดไม่ได้หรอกว่าจะไปไหน ที่ที่พาไป ก็จะแนวๆ อนุสาวรีย์การสร้างชาติของเขาแหละ หรือไม่ก็หมู่บ้านของท่านผู้นำสูงสุด

 

ต้องเรียกว่าท่านผู้นำสูงสุดนะ แค่ท่านผู้นำไม่ได้ 

 

เขาเน้นให้ไปเที่ยวดูประวัติศาสตร์ ตั้งแต่ ยุค คิมอิงซุง, คิมจองอิล จนมาถึงรุ่นนี้ คิมจองอึน

 

ถ่ายรูปที่ต่างๆ ได้ไหม...ได้ แต่ถ้าไม่ดีต้องลบ

 

วิธีการที่ให้ผมลบรูปที่เห็นว่าไม่ควรบันทึก (โดยน้องจองอานี่แหละ ตัวประกบผม) เธอจะทำเป็นมาขอดู ถ่ายอะไรไปบ้างอ่ะ อุ๊ย..สวย อุ๊ย..ดี

 

แต่พอไม่ถูกใจ เธอจะบอกว่า "ฉันคิดว่าไม่สวยนะ ลบไปดีกว่าไหม"

 

เป็นวิธีขอให้ลบรูปแบบสุภาพๆ(ถ้าไม่ยอม อาจมีมาตรการขั้นต่อไป)

 

ขึ้นบนหอสูงๆ จะถ่ายวิวมุมหนึ่ง เธอจะมาประกบ บอกว่า เอ๊ะ คุณคะ ย้ายไปถ่ายมุมนี้ดีกว่าน้า สวยกว่า

 

เราไม่ค่อยได้ไปไหน วนๆ ในเปียงยาง แน่นอน มีคนประกบตลอด ขนาดวิ่งออกกำลังกายตอนเช้า แถวๆ โรงแรม เค้ายังส่งคนวิ่งตามเลย

 

อินเตอร์เน็ตมีไหม...มี

 

อยู่ที่โรงแรมนั่นแหละ ต้องไปเช่าเค้า อัตรา 1 นาที : 1 ดอลลาร์สหรัฐ หรือราวๆ 30 บาท

 

โอ้แม่เจ้า!!!!

 

แล้วเน็ตก็ฝืดโคตรๆ วันแรกผมส่งแค่ 1 ข่าว 1 รูป โดนไป 5-600 บาท มั้ง

 

ผมโวยตาคนที่ให้เช่าอินเตอร์เน็ต "เน็ตยูอ่ะ กากมาก เนี่ย โดนตั้งหลายตังค์ อะไรฟะเนี่ย"

 

เค้าก็ขอโทษขอโพย พูดโน่นนี่นั่น แล้วก็บอกว่า "เอ้อ ไอรู้จักทักษิณ ชินวัตร นะ เคยไปงานอะไรสักอย่าง แล้วเจอ"

 

ผมก็ "เอ้อ..ดี" "แต่ แล้วไงฟระ ค่าอินเตอร์เน็ตตรูเนี่ย เกี่ยวไรกะทักษิณ"

 

วันต่อมา ผมรู้แกวแระ เลยใช้วิธี พิมพ์ข่าวไปก่อน เอาให้เสร็จทุกอย่าง แล้วพอไปเปิดเช่า ก็ส่งเลย

 

แป๊บเดียวเสร็จ มีวันนึงพีกจัด เสร็จใน 1 นาที จ่ายแค่ 1 ดอลลาร์ ตาคนให้เช่า ถอนใจดังเฮือก

 

ท่านผู้นำสูงสุดนี่ ถือว่าศักดิ์สิทธิ์มาก คุณไม่มีสิทธิ์ไปชี้รูปด้วยนิ้วเดียว ต้องใช้วิธีผายมือ

 

คนเกาหลีเหนือ จะมีเข็มท่านผู้นำสูงสุดติดไว้ที่หน้าอก ผมอยากได้เป็นที่ระลึก ขอเขา เขาไม่ให้ เขาบอกว่าเป็นของคนเกาหลีเหนือเท่านั้น

 

ทีวีคงไม่ต้องพูดถึงว่ามีอะไรบ้าง ถ้าจะมีเพลงให้ฟัง ก็เป็นวงแนวๆ ดุริยางค์ทหาร

 

ทีนี้มาถึงข้อที่ว่า แล้วมีโอกาสเจอ ท่านผู้นำสูงสุด "คิมจองอึน" ไหม

 

เจอครับ!

 

มีวันหนึ่ง ในการแข่งขันยกน้ำหนักนั่นแหละ คิมจองอึน ก็เดินทางมาชมแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย คงเป็นเรื่องความปลอดภัย เลยไม่แจ้งล่วงหน้า

 

ผมอยู่ในสนามแล้ว เจ้าหน้าที่สั่งให้ทุกคนออกจากสนามให้หมด เพื่อไปตรวจค้นอีกครั้ง

 

เสร็จเรียบร้อย คิมจองอึน เข้าสนาม คนในนั้นปรบมือต้อนรับกันนานมาก คือผมมองสีหน้าทุกคนนะ ก็ดูปลาบปลื้มที่เจอท่านผู้นำ

 

การปรบมือนาน ในแบบผมไม่เคยเจอ นานถึงขนาด คิมจองอึน ต้องโบกมือว่า "พอแล้วๆ"

 

การแข่งขันก็ดำเนินไปเรื่อยๆ จนถึงรุ่นที่ไทยแข่ง

 

ผมนั่งใกล้ๆ "ไก่" ปวีณา ทองสุก เหรียญทองโอลิมปิกเกมส์ ที่เธอไปในฐานะโค้ช

 

ไก่ สะกิดผม "พี่ๆ ไปถ่ายรูปซิ่ พี่เป็นนักข่าวอ่ะ"

 

ผมก็กลัวๆ กล้าๆ บอกไก่ว่า "โห พี่ใส่เสื้อวอร์มสีส้มแป๊ด ต้องเดินผ่านคิมจองอึน ดูคนอื่นใส่สูททั้งฮอลล์ ไม่กล้าหว่ะ"

 

ไก่คะยั้นคะยอ จนผมอ่อนใจ ย่องๆ ตัวลีบๆ ผ่าน คิมจองอึน ไปถ่ายรูปนักกีฬาไทยจนได้ แล้วก็สงสัยว่า เจ้าไก่ก็ถือกล้องไว้ ทำไมไม่ไปถ่าย

 

แข่งขันเสร็จเรียบร้อยวันนั้น ขึ้นรถบัสกลับ น้องคิมจองอา ตัวประกบคนสวยของผม ก็มานั่งข้างๆ เหมือนเดิม

 

เธอทำหน้าดีใจมากๆ ที่วันนี้เจอ คิมจองอึน บอกผมว่า คุณโชคดีมากๆ เลยรู้ไหม แล้วก็ถามผมว่า รู้สึกอย่างไรบ้างเนี่ย

 

ผมก็ตื่นเต้นอ่ะนะ แล้วส่วนหนึ่งก็อยากเอาใจเธอด้วย

 

บอกไปว่า "GREAT"

 

ปรากฏว่า เธอทำหน้าผิดหวังมาก สลดลงทันใด แล้วก็บ่นว่า "Just Great"..."แค่ยอดเยี่ยมเองเหรอ"

 

ยอดเยี่ยม ยังไม่พออ่ะ

 

ผมรู้สึกผิดขึ้นมาทันใด

 

อยากจะพูดอะไรที่มันอลังการแหละ แต่คิดคำภาษาอังกฤษได้เท่านี้จริงๆ

 

พี่ขอโทษนะ น้องจองอา